Poetski film „The Music That Lives in Me“: Intimna oda gubitku, gradu i ponovnom pronalaženju glasa

Poetski film The Music That Lives in Me donosi snažno audiovizuelno iskustvo koje spaja spoken word, džez atmosferu i filmsku naraciju u priču o ljubavi, gubitku i unutrašnjem preobražaju. U središtu filma nalazi se žena koja noću luta gradom koji nikada sasvim ne spava — kroz tramvaje, mostove i podvožnjake — pokušavajući da razume vezu koja se završila bez milosti i bez povratka.

Vođen sugestivnim glasom i slojevitom muzikom, film gradi emotivni pejzaž u kojem melodija trube deluje kao nit koja povezuje fragmentisane noćne prizore. Grad u ovom delu nije samo kulisa već tihi svedok gubitka — bezličan, ogroman i pomalo saučesnički. Pesnički tekst se kreće između intimnosti i besa, tuge i samosuočavanja, dok se lična priča pretvara u univerzalno iskustvo.

Posebnu emotivnu težinu filmu daje nasleđe utkano u samu muziku. U kompoziciji se pojavljuje sempl poslednjeg sačuvanog snimka pradede autorke, violiniste Mohammeda Yausheva, čime se brišu granice između generacija i gubitak dobija novu dimenziju — kao kontinuitet, a ne kraj.

Film se ne završava tišinom već pokretom: tugovanje prerasta u oslobađanje kroz ples ispod mosta i radost bez izvinjenja, dok voz napušta peron. The Music That Lives in Me tako postaje oda izgubljenoj ljubavi, samoći u stranom gradu i otpornosti — činu ponovnog prisvajanja sopstvenog glasa kada se čini da je sve drugo nestalo.

Međunarodna autorska ekipa

Iza projekta stoji međunarodni tim umetnika.

Autorka i izvođačica Angela Yausheva je spoken word umetnica koja deluje između Srbije i Velike Britanije. Njena poezija objavljivana je u više međunarodnih publikacija, a nastupala je na brojnim poetskim događajima širom Evrope. Njena prva zbirka poezije A Small Part of a Long Story Told In a Foreign Language planirana je za objavljivanje u oktobru 2026. godine.

Muziku potpisuje australijski producent i kompozitor Alex Nicholls, poznat po radu u indie elektronskom triju Mansionair i solo projektu Nothing To See Here, u kojem spaja filozofski govor i spoken word sa džez inspirisanim bitovima.

Solo na trubi komponovao je i izveo australijski muzičar Will Endicott, aktivan na džez i savremenoj muzičkoj sceni, dok je za kameru i vizuelni identitet filma zaslužan beogradski fotograf i videograf Zoran Rašić.

Foto: Andrej Bjelaković

Od poetskog nastupa do filma

Pesma The Music That Lives in Me prvi put je izvedena uživo u Beogradu na Spoken Open Mic večeri. Autorka je tada osetila da tekstu nedostaje muzički „odjek“, što je pokrenulo saradnju sa Nichollsom i Endicottom. Nakon što je nastala finalna muzička verzija — koja je, kako autorka kaže, bila „savršena do suza“ — rodila se ideja da se projekat pretvori u poetski film.

U saradnji sa Zoranom Rašićem, projekat je dobio snažnu vizuelnu formu, a u jednoj sceni cameo pojavljivanje ima i Andrija Gavrilović kao trubač. Tim je, kroz intenzivan proces montaže i dorade, oblikovao delo koje autorka opisuje kao „magiju — kao da smo uhvatili munju u boci“.

Umetnost preko granica

Film predstavlja primer savremene međunarodne saradnje: poezija i dizajn dolaze iz Velike Britanije, muzika iz Australije i Tatarstana, a video produkcija iz Srbije. Upravo ta razmena energija, poetika i senzibiliteta daje filmu njegov prepoznatljiv emotivni i estetski potpis.

The Music That Lives in Me namenjen je festivalskoj i galerijskoj publici, ali i svima koji u poeziji i muzici traže prostor za prepoznavanje sopstvenih gubitaka — i načina da se iz njih izađe snažniji.

26.02.2026.